ตอนที่แล้วตอนต่อไปกษัตริย์มืด – บทที่ 13
การชุมนุม
ตูเตียนกลับไปยังพื้นที่ใกล้เคียง เขาใช้ห้าเหรียญทองแดง เพื่อโบกรถกลับไปที่ถนนหลินคัง วันนี้สายเกิน เขาก็ไม่มีเวลามากพอที่จะไปซื้อกำมะถันและเกลือได้ นอกจากนี้อีกไม่กี่วันตูเตียนจะต้องรายงานตัวในค่ายฝึกคนเก็บขยะ เพื่อรักษาความลับตามความต้องการขององค์กรทุกสิ่งทุกอย่างที่ถูกนำเข้าไปในค่ายจะต้องได้รับการตรวจสอบอย่างระเอียด เขาจึงตั้งใจหลีกเลี่ยงการซื้อวัสดุเหล่านั้น
ปัจจุบันในโลกนี้คนใช้กำมะถันสำหรับทำสีย้อมและใช้เป็นสารกำจัดศัตรูพืช ดังนั้นจึงเป็นสินค้าอันตรายที่มีความเสี่ยงต่ำ
คู่รักจูร่า กำลังรอตูเตียนกลับมา ขณะที่พวกเธอเห็นเขากลับมาก็โล่งใจ อย่างไรก็ตามเนื่องจากกลิ่นเหม็นรุนแรงที่เล็ดลอดออกมาจากร่างของตูเตียน เกรยจึงไม่กล้าเข้าไกล้ “กลิ่นเหม็นออกจากร่างกายของเธอมาจากไหน?”
ตูเตียนไอและกล่าวว่า “กลิ่นปกติของสลัม.”
จูราเหน็บจมูกของเธอและพูดว่า “เธอควรจะล้างตัว รอสักครู่ฉันจะเอาน้ำร้อนมาให้เธอ “แล้วจูร่าก็เดินเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็ว
ตูเตียน เดินเข้าไปในห้องน้ำ เขาซ่อนชิปเล็กๆ ไว้ในรอยแตกที่มุมห้องเชื่อมพื้นกับผนัง ไม่นานจูร่า ก็นำน้ำอุ่นมา “เธอต้องการซักผ้ามั้ย เธอต้องการให้ฉันช่วยเธอรึเปล่า? “”
ไม่ “ตูเตียน รีบปฏิเสธ
“โอเค. “จูร่าวางอ่างน้ำไว้ที่พื้นแล้วกลับออกไป
ตูเตียน มองไปที่อ่างน้ำขนาดเล็ก เขามีรอยยิ้มเศร้าเล็กๆบนใบหน้าของเขา เขาไม่สามารถอาบน้ำได้ในยุคเก่า น่าเสียดายที่ในโลกใบนี้ไม่สามารถกรองรังสีในน้ำได้
อย่างน้อยก็ในย่านที่อยู่อาศัย ทำให้ตูเตียนต้องที่จะย้ายถิ่นฐานไปยังย่านการค้าโดยเร็วที่สุด
…
…
สามวันต่อมามีรถม้าจอดหน้าบ้านคู่รักจูร่า ม้าสีดำที่แข็งแรงลากรถสูงสองเมตรและสวมเกราะที่ประณีต
จากรถชายหนุ่มกระโดดลงมา เขามองไปที่บ้านเลขที่ก่อนที่เขาจะเคาะประตู
คู่จูร่า และตูเตียน กำลังทานอาหารเช้าด้วยกัน พวกเขาเห็นรถจากหน้าต่างและเข้าใจเหตุผลที่แขกมานี้ จูร่าทันทีเปิดประตูและได้รับเชิญอย่างอบอุ่น “เข้ามา”
ชายหนุ่มรู้ว่า จูร่าดูรู้วัตถุประสงค์ของการมาเยือนของเขา เขาแสดงบัตรประจำตัวซึ่งเป็นเหรียญที่มีดาบไคว้ที่เป็นตัวแทนของ ยาม เขาไม่ได้เข้าไปในห้อง และตอบว่า “ไม่ ฉันขอโทษ แต่ตารางเวลาของฉันแน่น ฉันต้องพาลูกคุณไปที่ย่านการค้าเพื่อฝึกทหาร คุณคงได้รับการแจ้งให้ทราบล่วงหน้า ดังนั้นโปรดออกมาเร็วที่สุด “
จูร่า ไม่คิดว่ายุ่งมาก “นายหนุ่ม ลูกชั้นจะไปฝึกซ้อมนานแค่ไหน?
“การฝึกอบรมใช้เวลาสามปี” เขากล่าว “ในช่วงสามปีเขาจะสามารถกลับบ้านได้เฉพาะในวันหยุด อย่างไรก็ตามผมขอแนะนำให้เขาควรหลีกเลี่ยงการทำเช่นนั้น แต่นั้นขึ้นอยู่ที่ว่าเขาต้องการที่จะเรียนจบในระยะเวลาสามปีหรือไม่ “
ใบหน้าของจูร่า เปลี่ยนไป “ทำไมนานจัง? จะเป็นยังไงถ้าเขาไม่สามารถทำมันได้? “
“คุณสามารถมั่นใจได้ แม้แต่ในกรณีที่เขาถูกกำจัดเขาก็จะถูกเรียกตัวไปยังตำแหน่งรอง “ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงไม่แยแส
เกรยได้ยินการสนทนาของพวกเขาและหัวใจของเขารู้สึกโล่งใจ เขาหันกลับไปและเห็นตูเตียนรับประทานอาหาร เขาไม่สามารถช่วย ได้แต่บ่น”เตรียมตัวสิ อย่าให้เจ้าหน้าที่รอคุณนาน มา! “
ตูเตียนถอนหายใจ เขาเกลียดมากที่จะถูกขัดจังหวะขณะรับประทานอาหาร จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเกรย เขาพับชุดเสื้อผ้าสองชุดแล้วและรับกระเป๋าเป้สะพายหลังผ้าลินิน แน่นอนสิ่งที่สำคัญที่สุดคือเครื่องแบบของเขาที่เขาได้รับมาก่อน
ตูเตียนแบกกระเป๋าเป้สะพายหลังของเขาไปที่ประตู เขาเงยหน้าขึ้นมองหนุ่มและพูดว่า: “ไปกันเถอะ”
จูราถามอย่างกังวลว่า “เธอเอาทุกอย่างมาแล้วใช่มั้ย? เสื้อผ้ารองเท้า … ““ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในกระเป๋าเป้สะพายหลัง” ตุเตียนโบกมือและตอบ “ไม่ต้องห่วง”
“ระวังเมื่อเธอไปที่นั่น อย่าตีกับเด็กคนอื่นๆ “จูรากล่าวเสริม
หัวใจตูเตียนอุ่นขึ้น ก่อนหน้านี้ล่าสุดที่พวกเขาพยายามจะจับเขาแต่งงานเข้าบ้านเอวริล ทำให้ความรู้สึกของเขาเริ่มเย็นชา อย่างไรก็ตามการที่จูร่า ดูเหมือนจะจริงใจและห่วงใยเขาราวกับว่าเขาเป็นลูกชายของเธอเปลี่ยนความเย็นชาที่เขาเคยมีต่อพวกเธอ เพราะเขาเป็นลูกบุญธรรม เขาขอบคุณทุกสิ่งที่พวกเธอทำเพื่อเขา
“ผมจะพยายาม.” เขาตอบกลับ “คุณป้าต้องดูแลตัวเองด้วยเช่นกัน” ฤดูแห่งความตายสีดำ กำลังจะมาถึงและอุณหภูมิจะพรวดขึ้น! “
จูราเป็นคนที่อ่อนไหวง่าย เธอไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไรถึงจะเจอตูเตียนอีกครั้ง น้ำตาเธอไหลลงจากตา “เร็วเถอะ” ชายหนุ่มหันไปทางรถ เขาช่วยตูเตียนใส่กระเป๋าเป้สะพายหลังของเขาขึ้นบนรถ
ตูเตียนปีนขึ้นในรถและมองไปที่ จูร่า และเกรย เขาโบกมือให้พวกเธอและมีความรู้สึกสับสนในใจ ไม่นานความรู้สึกนี้ถูกกดลงไปที่มุมด้านล่างสุดของหัวใจ ฝ่ามือของเขาจับกระเป๋าเป้สะพายหลังและดวงตาที่เย็นชาซึ่งเขาจ้องมองไปในอนาคต หัวใจอ่อนโยนของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแข็งแกร่ง
…
…
รถแล่นเข้าไปในย่านธุรกิจ ขับรถไปตามถนนหลายสิบเส้น ก่อนที่จะค่อยๆเดินเข้าไปในถนนอันเงียบสงบ รถม้าเดินต่อไป ก่อนที่มันจะหยุดนิ่งอยู่หน้าประตูใหญ่ ประตูเหล็กขนาดใหญ่ถูกเปิดออกและรถแล่นเข้าไปภายในหลังจากนั้น มีดาบมหึมาแกะสลักไว้ที่ด้านข้างของประตู ด้านบนของดาบมีสองคำที่สลักอยู่“จงรักภักดี” และ “ผู้พิทักษ์”!
“ออกไป!” ชายหนุ่มสั่งตูเตียน
ตูเตียน ลงจากรถและสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ
“มากับฉัน” ชายหนุ่ม เหลือบมองเขาก่อนที่เขาจะปล่อยม้าออกไปโดยไม่กลัวว่ารถม้าจะวิ่งหนี พวกเขาเดินไปทางประตูเล็ก ๆเดินมาสักพัก สนามกีฬาขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ตรงหน้าของพวกเขา มีอาคารเรียนอยู่รอบๆสนาม พวกเขาผ่านสนามและเดินเข้าไปในอาคารไกลๆ ขณะที่พวกเขาเดินผ่านห้องโถงพวกเขาได้ยินเสียงทุ่มๆ
ชายหนุ่มที่มาพร้อมกับตูเตียนขุ่นเคือง เขาเปิดประตูไม้ มีเด็กเจ็ดหรือแปดคนที่อายุเท่ากับตูเตียนตอนนี้สาวน้อยคนหนึ่ง กำลังคุกเข่าร้องไห้อยู่บนพื้น ข้างๆเธอยืนเด็กชายสองสามคน แสดงสีหน้าอึดอัดใจและไม่ทราบว่าจะทำอย่างไร
ชานหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ว่า “เกิดอะไรขึ้นที่นี่?”
เด็กผู้ชายคนหนึ่งรู้สึกตกใจที่ได้เห็นวัยรุ่นคนนี้ว่า “ม.. ..มิ… มินนี้ บอกว่าเธอคิดถึงบ้าน”
เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว “เธอ?” เขามาหาเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ หน้าและสั่งว่า “ฉันจะให้เวลาสองวินาที หยุดร้องและยืนขึ้น! “
เด็กหญิงตัวน้อยฟังคำพูดที่เย็นชาของเขาลุกขึ้นยืนราวกับเธอกลัว เธอสั่นและน้ำตายังคงไหลลงมาจากใบหน้าของเธอ